رئال مادرید در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو برابر حریفی فوقالعاده شکست خورد؛ تیمی که پس از پیش افتادن، عقب نشست تا مانع از بازگشت کهکشانیها شود. لوئیس دیاز و کین برای تیم تحت هدایت کمپانی گلزنی کردند و امباپه یکی از گلها را جبران کرد.
بایرن مونیخ با شخصیت، دوندگی و فوتبال برتر خود در برنابئو بازی را کنترل کرد و پیش از بازی برگشت در مونیخ، برتری مهمی به دست آورد. این تیم نسبت به دو سال پیش که در نیمهنهایی با هم روبهرو شدند، بسیار کاملتر شده و در مقابل، رئال مادرید ضعیفتر به نظر میرسد.
رئال از نظر بازی و نظم تیمی کم آورد، هرچند این بار روحیه و غرور نشان داد. در این میان، یک کهنهسرباز فوقالعاده یعنی مانوئل نویر ظاهر شد تا با مجموعهای از واکنشهای خیرهکننده، مانع بازگشت رئال شود؛ عملکردی که در حد یک دروازهبان در اوج پختگی بود، نه در آستانه بازنشستگی.
رئال مادرید از نظر تعداد موقعیتها شایسته نتیجه بهتری بود، اما بایرن به خاطر کیفیت بازی، دروازهبانش و یک وینگر استثنایی و تعیینکننده به نام اولیسه، شایستگی بیشتری داشت. او در برنابئو نمایشی درخشان از خود نشان داد.
حدود یک ساعت و نیم پیش از شروع بازی، باران شدیدی بارید و مادرید را به شهری با حالوهوای باواریایی تبدیل کرد؛ نشانهای بد برای این تقابل کلاسیک که در آن هر جزئیاتی میتواند سرنوشت را تغییر دهد.
تمام جادوی لیگ قهرمانان در چمن این ورزشگاه افسانهای جمع شده بود، در حالی که ترکیبها نیز غافلگیرکننده بودند. انتظار میرفت فران گارسیا بازی کند، اما کارراس به میدان رفت. تصور میشد بلینگام در ترکیب باشد، اما تیاگو به میدان آمد. همچنین پیشبینی حضور موسیالا یا کارل مطرح شده بود، اما گنابری خودی نشان داد. اینها تصمیمات تاکتیکی مربیان برای ایجاد برتری بودند. در نهایت، یک بازی فوقالعاده و تماشایی رقم خورد.
در حالی که ورزشگاه سانتیاگو برنابئو مثل همیشه در اوج هیجان و التهاب بود، بایرن مونیخ در همان ده دقیقه ابتدایی نشان داد چرا یکی از مدعیان اصلی قهرمانی لیگ قهرمانان است. تیمی منظم، پرانرژی و قادر به پرس تا نزدیکی دروازه حریف که با گردش سریع و خطرناک توپ، رئال مادرید را در زمین خودش محاصره کرد.
در ادامه، بلینگام و میلیتائو وارد زمین شدند. رئال رشد کرد، بازی را بازتر کرد اما در دفاع ریسک بیشتری پذیرفت. اولیسه میتوانست در یک حرکت خطرناک دیگر گل بزند، اما رئال این ریسک را پذیرفته بود.
بلینگام پاس عمقی زیبایی برای امباپه فرستاد و او با شوتی محکم و کاتدار دروازه را هدف گرفت؛ ضربهای که گل میشد، اما باز هم نویر با اقتدار آن را مهار کرد.
تیم آربلوا با این همه تلاش و جسارت، سزاوار چنین نتیجهای نبود. در ادامه، روی پاس فوقالعاده ترنت، امباپه از فاصله نزدیک ضربهای محکم زد. نویر به توپ رسید و آن را لمس کرد، اما نتوانست مانع عبور کامل توپ از خط دروازه شود. نتیجه ۱-۲ شد.