یک مربی کاراته با چشمانی اشکبار از روزهایی روایت میکند که شاگردانش نهتنها در میدان ورزش، بلکه در میدان ایثار و فداکاری نیز درخشیدند. او میگوید هنوز صدای خندهها و شور و شوق تمرینات در گوشش زنده است، اما امروز جای خالی آنها بیش از هر زمان دیگری احساس میشود.
این مربی با اشاره به ویژگیهای اخلاقی و پشتکار شاگردانش افزود: «آنها فقط ورزشکار نبودند؛ هر کدام نماد اخلاق، احترام و تلاش بودند. همیشه سعی میکردم علاوه بر آموزش فنون کاراته، روحیه انساندوستی و مسئولیتپذیری را در آنها تقویت کنم.»
وی در ادامه با تأثر از شهادت این شاگردان به همراه اعضای خانوادهشان گفت: «خبر شهادتشان برایم بسیار سنگین بود. باورش سخت است که کسانی که تا دیروز در کنار هم تمرین میکردیم، امروز در میان ما نیستند. اما یقین دارم که راه و یادشان همیشه زنده خواهد ماند.»
او با تأکید بر ادامه مسیر این شهدا خاطرنشان کرد: «ما وظیفه داریم راه آنها را ادامه دهیم و ارزشهایی را که برایش جان خود را فدا کردند، زنده نگه داریم. شاگردان من ثابت کردند که قهرمانی فقط در کسب مدال نیست، بلکه در ایثار و ازخودگذشتگی معنا پیدا میکند.»
این روایت، گوشهای از داغ سنگینی است که بر دل جامعه ورزشی و خانوادههای این شهدا نشسته و یادآور رشادتهایی است که هرگز از حافظ
