آقای وزیر؛ سهم جوانان از مدیریت ورزش دانشگاهی کجاست؟

ورزش و اندیشه- انتصاب رضا قراخانلو و… به عنوان اعضای هیئت‌رئیسه فدراسیون ملی ورزش‌های دانشگاهی، یک بار دیگر این سؤال جدی را مطرح کرده است؛ وقتی قرار است باز هم همان مدیران همیشگی بر صندلی‌های تصمیم‌گیری تکیه بزنند، سهم نسل جدید مدیران ورزش کشور دقیقاً کجاست؟
سال‌هاست که در ورزش ایران یک چرخه بسته مدیریتی شکل گرفته است. هرجا سخن از هیئت‌رئیسه، شورا، کمیته یا ساختار تصمیم‌گیری به میان می‌آید، دوباره همان نام‌های آشنا دیده می‌شوند. گویی دایره مدیران ورزش کشور آن‌قدر محدود است که هیچ چهره جدیدی امکان ورود به آن را پیدا نمی‌کند.
انتصابات اخیر فدراسیون ملی ورزش‌های دانشگاهی نیز از همین جنس است. فدراسیونی که باید نماد جوانگرایی، نوآوری و گردش نخبگان باشد، بار دیگر به سمت مدیرانی رفته که سال‌ها در بخش‌های مختلف ورزش کشور حضور داشته‌اند و تقریباً تمامی سطوح مدیریتی ممکن را تجربه کرده‌اند.
سؤال اینجاست؛ اگر ورزش دانشگاهی نتواند به مدیران جوان میدان بدهد، پس کدام بخش ورزش ایران قرار است این کار را انجام دهد؟
دانشگاه محل تربیت نیروی انسانی، تولید ایده و پرورش مدیران آینده است. اما در عمل، هر بار که فرصت تصمیم‌گیری فرا می‌رسد، باز هم درهای اتاق مدیریت به روی همان چهره‌های تکراری باز می‌شود و نسل جدید پشت در می‌ماند.
نکته قابل تأمل اینجاست که رضا نوری خود از نسل جدید مدیران ورزش کشور محسوب می‌شود؛ مدیری که اتفاقاً می‌توانست مسیر متفاوتی را انتخاب کند و از ظرفیت مدیران جوان‌تر و کمتر دیده‌شده بهره ببرد. اما خروجی نهایی نشان می‌دهد که ساختار مدیریتی ورزش همچنان تمایل دارد در همان حلقه محدود و آشنا باقی بماند.
آقای دکتر سیمایی‌صراف!
این روزها همه از ضرورت جوانگرایی سخن می‌گویند. همه از لزوم اعتماد به نسل جدید حرف می‌زنند. اما وقتی نوبت به تقسیم مسئولیت‌ها و کرسی‌های تصمیم‌گیری می‌رسد، جوانگرایی به اولین قربانی تبدیل می‌شود.
واقعیت این است که نسل جدید مدیران ورزش کشور با کمبود تخصص مواجه نیست؛ مشکل اصلی، کمبود فرصت است. تا زمانی که صندلی‌های مدیریتی میان گروهی مشخص دست به دست شود، مدیر جوانی هم ساخته نخواهد شد.
ورزش دانشگاهی باید محل کشف و معرفی مدیران آینده باشد، نه تکرار مداوم چهره‌هایی که سال‌هاست در ساختار ورزش کشور حضور دارند. اگر قرار باشد حتی در محیط دانشگاه نیز فرصت به نسل جدید نرسد، شعار جوانگرایی بیش از هر زمان دیگری به یک واژه تزئینی تبدیل خواهد شد.
شاید وقت آن رسیده باشد که وزارت علوم از فدراسیون ورزش‌های دانشگاهی بپرسد؛ در میان این همه دانشجو، استاد، پژوهشگر و مدیر جوان دانشگاهی، واقعاً هیچ گزینه‌ای برای حضور در سطح تصمیم‌گیری وجود نداشت؟