ورزش و اندیشه- جام جهانی همواره عرصهی تقابلهای بزرگ در مستطیل سبز است؛ اما اینبار برای تیم ملی ایران، نبرد اصلی نه در ورزشگاه، که در راهروهای اداری و بر سر برنامهریزیهای لجستیکی آغاز شده است. در حالی که ملیپوشان ایران خود را برای مصافی حیثیتی مقابل بلژیک آماده میکنند، سایهی سنگینِ محدودیتهای عجیبِ برگزاری مسابقات، روند آمادهسازی شاگردان کادر فنی را تحتالشعاع قرار داده است.
داستان از یک درخواست ساده اما حیاتی شروع شد؛ کادر فنی تیم ملی با توجه به زمان برگزاری مسابقه (۱۲ ظهر به وقت محلی)، خواستار حضور ۴۸ ساعته در لسآنجلس بود. استدلال آنها روشن بود: فرصتی برای «تنظیم ساعت بیولوژیک بدن» و تمرینی حیاتی برای شناخت بهتر جو ورزشگاه. اما پاسخِ برگزارکنندگان کوتاه و قاطع بود: «موافقت نمیشود».
حالا کاروان ایران ناچار است با برنامهای فشرده، تنها ۲۴ ساعت پیش از سوت آغاز بازی، وارد شهر میزبان شود. برای یک تیم حرفهای، این جابجاییِ دیرهنگام تنها یک سفر ساده نیست؛ بلکه یعنی از دست دادن فرصتِ طلایی برای بازسازی وضعیت جسمانی پس از فشارهای بازی نخست مقابل نیوزیلند.
فدراسیون فوتبال ایران این برخورد را نه یک روال اداری، که نقض آشکار «اصل برابری» میداند. بیانیهی رسمی فدراسیون و تأکید بر ارسال اعتراض به فیفا، بازتابی از گلایهی عمیقِ مدیریتی است؛ گویی تیم ملی در این تورنمنت، همزمان باید با قدرتِ فنی بلژیک بجنگد و هم با موانعِ نانوشتهای که در مسیر آمادهسازیاش قرار میگیرد.
با این حال، در کمپ تیم ملی فضا متفاوت است. کادر فنی ترجیح داده به جای غرق شدن در حواشی، انرژی تیم را معطوف به آن ۱۲ ظهر سرنوشتساز کند. تمرینات با همان جدیت همیشگی دنبال میشود و سکوتِ حاکم بر اردو نشان میدهد که بازیکنان، جنگِ بیرون از زمین را به فدراسیون سپردهاند تا خود، تمام تمرکزشان را برای نمایش بزرگ برابر ستارههای بلژیک ذخیره کنند.
حال باید دید آیا این «ماراتنِ پیش از بازی»، تأثیری بر ساقهای ملیپوشان خواهد داشت یا اینکه شاگردان کادر فنی قادرند با تکیه بر تجربه و انگیزه، از سد این چالش لجستیکی نیز عبور کنند.
