ورزش و اندیشه- دیدار اخیر در ورزشگاه «فولاد آرنا»، فراتر از یک مسابقه فوتبالی، به صحنهای برای نمایش تنشهای زیرپوستی و رقابتهای شخصی تبدیل شد. در کانون این حواشی، رامین رضاییان قرار داشت؛ بازیکنی که رفتارهایش در مستطیل سبز همواره با واکنشهای متفاوتی روبرو میشود. رفتارهای متناقض او در این بازی، بار دیگر بحثهای زیادی را درباره مدیریتِ روابط شخصی و حرفهای این بازیکن در تیمهای تحت هدایتش برانگیخت.
ریشههای تنش: رقابت برای جناح راست
آنچه بیش از هر چیز در حاشیه این مسابقه به چشم آمد، بیمحلیِ معنادار رضاییان به برخی بازیکنان از جمله «صالح حردانی» و «یاسر آسانی» بود. کارشناسان این رفتار را بیارتباط به رقابتهای فشرده درونتیمی نمیدانند. در دورههایی که این بازیکنان در کنار یکدیگر حضور داشتند یا برای تصاحب پست کلیدی «دفاع راست» با هم رقابت میکردند، چالشهای تاکتیکی و فنی به تدریج به تنشهای شخصی تبدیل شد. این فضای رقابتی که گاهی از حالت حرفهای خارج و به «جنگ قدرت» در جناح راست تبدیل شده است، حالا در قامتِ نادیده گرفتن یکدیگر در مراسم آغازین مسابقه، نمود بیرونی پیدا کرده است.
سکوت در برابر هواداران، گارد باز مقابل نیمکت
شاهدان عینی در فولاد آرنا، شاهد یک دوگانگی رفتاری از سوی رضاییان بودند. او که پیش از شروع بازی به واسطه واکنشهای سرد و انتقادی سکوهای آبی (هواداران استقلال)، ترجیح داد از آنها فاصله بگیرد و به تشویقهای احتمالی یا شعارهای منفی پاسخی ندهد، در یک رفتارِ کاملاً متفاوت، پیش از ثبت عکس تیمی، به سمت نیمکت استقلال رفت.
این اقدام، یعنی خوشوبش گرم با سهراب بختیاریزاده و کادر فنی تیم حریف، پیامِ دیپلماتیک مشخصی داشت: تفکیک میان «رقبایِ بازیکن» و «سلسلهمراتبِ مربیگری». در حالی که رضاییان گارد دفاعی خود را در برابر همتیمیهای سابق و رقبای مستقیمش (حردانی و آسانی) حفظ کرد، اما تلاش کرد با رفتن به سمت کادر فنی، رابطه خود را با نیمکت حریف در سطح احترامآمیزی نگه دارد تا از حواشی فراتر از زمین بکاهد.
تحلیل روانشناختی: استراتژی یا هیجان؟
تحلیلگران ورزش معتقدند این نوع رفتارها نشاندهنده یک الگوی رفتاریِ هدفمند در رضاییان است. او به خوبی میداند چگونه با نادیده گرفتنِ بازیکنانِ رقیب، تمرکز روانی آنها را پیش از شروع بازی بر هم بزند (جنگ روانی)، در حالی که همزمان با احترام گذاشتن به کادر فنی، سعی در حفظ پرستیژ حرفهای خود دارد.
با این حال، این تناقض در رفتار، پرسشهای جدی را برای هواداران و رسانهها ایجاد کرده است. آیا فوتبال حرفهای که در آن «روحیه تیمی» و «احترام متقابل» ارکان اصلی هستند، اجازه میدهد که چنین کدورتهای شخصیای به فضای رسمی مسابقه کشیده شود؟
آنچه در اهواز رخ داد، اگرچه در ظاهر تنها یک «خوشوبش» یا «بیمحلی» ساده بود، اما در باطن، نمادی از یک وضعیتِ ناپایدار در فوتبال ایران است؛ جایی که رقابتهای شخصی به راحتی میتواند بر جوِ مسابقه سایه بیندازد. باید منتظر ماند و دید آیا در دیدارهای آینده، رضاییان و رقبایش قادر خواهند بود این اختلافات را به دست فراموشی بسپارند یا این «فیلم سینماییِ حاشیهای»، تا پایان فصل ادامه خواهد داشت.
نویسنده:سوده رحمانوند