اعظم هادی/پس از شکست حذف تحقیرآمیز تیم امید ایران مقابل کره شمالی و حذف زودهنگام امیدها از بازیهای آسیایی ناگویا، حسین عبدی سرمربی این تیم استعفا کرد اتفاقی که مطالبه همه فوتبالدوستان بود. حذف تیم ملی امید در حالی رقم خورد که این تیم با بازیکنانی جوان و آینده داری که در تیم های لیگ برتری حضور داشتند ودر تیم های خودشان وزنه ای به حساب می آمدند راهی ژاپن شده بود. اما با وجود چنین بازیکنان مستعد و تاثیرگذاری، امیدها مثل سنوات و تورنمنت های قبلی حذف شدند و ترک عادت نکردند! هرچند فدراسیون فوتبال و شخص عبدی بابت نتایج ضعیف تیم امید عذرخواهی کردند با این حال توقع و خواست مردم و فوتبالدوستان انتخاب یک مربی شایسته و کارنامه دار برای امیدها جهت حضور در مسابقات آینده و پایان دادن به حسرت 50 ساله صعود به المپیک بود. جلساتی هم در روزهای گذشته در این زمینه برگزار شد و مهدی تاج رییس فدراسیون هم برای بهبود وضعیت تیم امید قول هایی داد. روز گذشته هم نشست اعضای هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال به صورت آنلاین برگزار شد و خروجی آن باعث تعجب و حتی ناامیدی بسیاری شد. در این جلسه اعضای هیات رییسه برای انتخاب جانشین حسین عبدی چندین گزینه را بررسی کردند و در نهایت اعلام شد افشین قطبی، رسول خطیبی و پیروز قربانی ۳ گزینه نهایی مربیگری تیم امید هستند و مقرر شد در جلسه بعدی در این باره تصمیم گیری شود.
قطبی، مهره سوخته اما محبوب جریان رسانه ای!
رسیدن اعضای هیات رییسه به این سه گزینه جای بسی تامل و تعجب دارد. افشین قطبی سرمربی سابق تیم ملی و پرسپولیس در مقطعی خوب کار کرد و به واسطه عملکرد موفقش پیشنهادی خارجی خوبی داشت و رفت. پس از آن هربار تیم ملی و پرسپولیس نیاز به سرمربی داشت همواره نام قطبی از سوی یک جریان رسانه ای خاص به عنوان یکی از گزینه مطرح می شد و هر بار او یا مدیربرنامه هایش با کلی بهانه تراشی اعلام می کردند که فعلا زمان مناسبی برای بازگشت به ایران نیست و حتی گاهی به صراحت از عدم تمایل به بازگشت خبر می دادند. حالا ظاهرا همان جریان رسانه ای دوباره دست به کار شده تا شاید این بار قطبی را به ایران برگرداند و او را بر مسند سرمربی گری تیم امید بنشاند. البته با توجه به روحیات این مربی ایرانی- آمریکایی، با توجه به وضعیت فعلی کشور و شرایط جنگی بعید است که او حتی تا نزدیکی مرزهای ایران هم بیاید چه برسد به اینکه مسئولیتی در این مقطع قبول کند!
خطیبی، با کدام کارنامه درخشان؟
رسول خطیبی هم داستانی مشابه قطبی دارد با این تفاوت که به زعم برخی او به جای حمایت یک جریانرسانه ای از حمایت یک جریان سیاسی برخوردار است و طی دو سه سال اخیر شایعاتی درباره حضور او در تیم های مختلف مطرح بوده و هست. بی تعارف باید گفت این مربی کارنامه و رزومه جالب و موفقی ندارد، یا حداقل کارنامه اش آنقدر پربار و درخشان نبوده که بشود نام او را بین گزینه های تیمی قرار داد که مسئولیت و وظیفه ای بزرگ بر دوش دارد و باید به مجموعه ای از ناکامی ها و حسرت ها پایان بدهد.
پیروز قربانی، گزینه مناسب اما مشروط!
و اما گزینه سوم پیروز قربانی است و شاید بتوان گفت تنها گزینه صلاحیت دار برای هدایت تیم ملی امید. مربی جوان و آینده داری که طی این سالها بی سر و صدا و حاشیه کار کرده و توانسته یک تیم را به لیگ برتر بیاورد و با همان تیم نتایج نسبتا خوبی بگیرد. او علاوه بر داشته های فنی بالا، به لحاظ دیسیپلین و نظم هم نمونه موفقی است و در برهوت و قحطی مربی برای تیم امید می تواند بهترین انتخاب باشد. اما فدراسیون فوتبال باید این را در نظر بگیرد که برای هدایت تیم ملی امید پیروز قربانی یا هر مربی ایرانی دیگری که می خواهد روی نیمکت بنشیند به تنهایی نمی تواند کاری از پیش ببرد. علم روز فوتبال چیزی نیست که بشود جای خالی آن را صرفا با غیرت و تعصب پر کرد. نیمکت تیم امید کنار یک مربی خوب و جوان ایرانی به یک مربی خوب و با تجربه و مسلط به علم و زبان روز فوتبال نیاز دارد. اگر قربانی انتخاب نهایی باشد و اگر فدراسیون می خواهد او و تیمش موفق شوند و به سرنوشت مهدی مهدوی کیا، علیرضا منصوریان و فرهاد مجیدی و محمد خاکپور دچار نشود و به اصطلاح نسوزد، باید از گذشته درس بگیرند و اشتباهات قبلی را تکرار نکنند.
