فوتبال ایران دوباره به همان نقطهای رسیده که سالهاست در آن سرگردان مانده؛ رویای صعود به المپیک. رویایی که برای نسلهای مختلف فوتبال ایران تبدیل به حسرت شده و هر بار، با تغییر مربی، مدیر و برنامه، دورتر از قبل به نظر رسیده است. حالا اما فدراسیون فوتبال تصمیم گرفته این مسیر را به مربیای بسپارد که حداقل یک ویژگی مهم دارد؛ او این نسل را بهتر از هر کسی میشناسد.
به گزارش فوتبال 360، انتخاب حسین عبدی به عنوان سرمربی تیم امید، بیش از آنکه یک تصمیم لحظهای باشد، تلاشی برای بازگشت به مسیری است که فوتبال پایه ایران در سالهای اخیر نشانههایی امیدوارکننده از آن نشان داده بود. مربیای که با تیمهای نوجوانان و جوانان کار کرده، بازیکنان این نسل را ساخته و حالا قرار است همان پروژه نیمهتمام را در تیم امید ادامه دهد.
نسلی که با عبدی رشد کرد
مهمترین برگ برنده حسین عبدی، شناخت کامل از بازیکنانی است که قرار است ستون اصلی تیم امید ایران را تشکیل دهند. نسلی که بخشی از آن در جام جهانی نوجوانان برابر تیمهایی مثل برزیل و انگلیس نمایشهای امیدوارکنندهای داشت و حالا به سن حضور در المپیک رسیده است.
عبدی برخلاف بسیاری از مربیان گذشته، برای شناخت بازیکنانش نیازی به زمان طولانی ندارد. او سالها با این نسل زندگی کرده، نقاط ضعف و قوتشان را میداند و مهمتر از همه، به توانایی آنها باور دارد. همین موضوع میتواند بزرگترین تفاوت تیم امید در مسیر المپیک 2028 باشد.
بازیکنانی مثل امیرمحمد رزاقینیا، کسری طاهری، اسماعیل قلیزاده، رضا غندیپور و چندین استعداد دیگر، حالا در شرایطی قرار دارند که میتوانند نسل متفاوتی برای فوتبال ایران بسازند؛ نسلی که اگر درست هدایت شود، شاید بالاخره طلسم چند دههای المپیک را بشکند.
پایان یک آشفتگی قدیمی؟
یکی دیگر از نکات امیدوارکننده درباره تیم امید، تغییر ساختار مدیریتی آن است. اینبار برخلاف بسیاری از دورههای گذشته، تیم امید کاملاً زیر نظر فدراسیون فوتبال اداره میشود و دیگر خبری از اختلافهای فرسایشی میان فدراسیون و کمیته ملی المپیک نیست؛ اختلافهایی که سالها ضربه بزرگی به روند آمادهسازی تیم امید زد.
حالا برای اولین بار بعد از مدتها، این امید وجود دارد که تیم امید با آرامش بیشتری برنامههایش را پیش ببرد؛ بدون تغییرات ناگهانی، بدون چنددستگی مدیریتی و بدون تصمیمهای دقیقه نودی.
ماموریتی سخت؛ اما نه غیرممکن
واقعیت این است که صعود به المپیک، با کاهش سهمیه تیمها از 16 به 12، سختتر از همیشه شده است. فوتبال ایران هم سالهاست در رده امید، نهتنها پیشرفت نکرده بلکه از بسیاری رقبای آسیایی عقب افتاده است. اما تفاوت مهم این دوره، شاید در انتخاب کسی باشد که فوتبال پایه را میشناسد و با نسل فعلی ارتباط واقعی دارد.
حسین عبدی قرار نیست معجزه کند اما میتواند چیزی را به تیم امید برگرداند که سالها گم شده بود؛ هویت، ثبات و اعتماد به نسل جوان.
مهمتر از نتیجه؛ ساختن آینده
شاید مهمترین نکته درباره انتخاب عبدی این باشد که او فقط برای یک تورنمنت نیامده است. اگر به او زمان داده شود، تیم امید میتواند تبدیل به پلی واقعی میان فوتبال پایه و تیم ملی بزرگسالان شود؛ همان حلقهای که سالها در فوتبال ایران مفقود بوده است.
فوتبال ایران حالا بیش از هر زمان دیگری به مربیانی نیاز دارد که سازنده باشند، نه صرفاً نتیجهگرا. حسین عبدی، با تمام سختیهای پیشرو، این فرصت را دارد که ثابت کند نسل جدید فوتبال ایران هنوز میتواند رویا بسازد؛ حتی اگر مسیر رسیدن به المپیک، سختترین ماموریت سالهای اخیر باشد.
نویسنده: شهرام مهاجری
