ورزش و ادیشه- تیم ملی فوتبال امید ایران بار دیگر با چالشی تکراری روبروست؛ چالشی که نه در زمین چمن، بلکه در حاشیه مستطیل سبز و در لایههای مدیریتی فوتبال ایران ریشه دوانده است. خبر تعطیلی زودهنگام تمرینات تیم امید به دلیل حضور تنها ۵ بازیکن، بار دیگر زنگ خطری را برای برنامهریزیهای کلان فوتبال کشور به صدا درآورد.
وقتی سکوت، جایگزین حضور میشود
روز گذشته در حالی که کادر فنی تیم امید چشمانتظار حضور بازیکنان برای پیگیری تمرینات بود، عدم همراهی باشگاههای استقلال و پرسپولیس و غیبت حداکثری دعوتشدگان، عملاً برگزاری تمرین را غیرممکن کرد. حضور تنها ۵ بازیکن در محل تمرین، نه یک قصور فردی، بلکه نشانهای از یک گسست بزرگتر در تعاملات میان تیمهای باشگاهی و تیم ملی است.
واقعیت لیگ؛ چرا توقع باشگاهها بجاست؟
اگرچه در ظاهر این عدم حضور، بیتوجهی به پیراهن تیم ملی تلقی میشود، اما واقعیتهای فنی لیگ برتر زاویه دیگری را به ما نشان میدهد. تیمهای استقلال و پرسپولیس، بهعنوان دو قطب اصلی فوتبال ایران، اکنون در کوران رقابتهای لیگ قرار دارند. مربیان این تیمها با فشارهای مضاعف برای کسب نتیجه و حفظ جایگاه در جدول ردهبندی روبرو هستند.
در چنین شرایطی، انتظار برای در اختیار داشتن بازیکنان، آن هم پیش از تاریخهای مقرر قانونی (موسوم به فیفادی)، خواستهای است که با منطق حرفهای فوتبال در تضاد است. مربیان باشگاهی نمیتوانند در میانه هفتههای حساس لیگ و پیش از زمانهای تعیینشده، ستونهای اصلی تیم خود را به اردوی تیم امید گسیل کنند؛ چرا که هرگونه لغزش در مسابقات داخلی، هزینه سنگینی برای آنها به همراه خواهد داشت.
ناهماهنگی در تقویم؛ پاشنه آشیل تیم امید
مشکل اصلی در جای دیگری نهفته است: «عدم انطباق تقویم مسابقات لیگ با اردوهای تیم ملی». تا زمانی که سازمان لیگ و کادر فنی تیمهای ملی به یک پروتکل اجرایی دقیق و توافقشده نرسند، این قصه پرغصه تکرار خواهد شد.
- باشگاهها: به دنبال حفظ داراییهای خود و کسب نتیجه در لیگ.
- تیم امید: تحت فشار برای رسیدن به هماهنگی و نمایش بهتر در میادین بینالمللی.
این دوگانگی، قربانی اصلیاش «تیم امید» و «بازیکنان جوان» هستند که در میانه این اختلاف نظرها، نه تمرین کافی دارند و نه آرامش لازم برای پیشرفت.
چه باید کرد؟
تعطیلی تمرینات به دلیل حضور ۵ نفر، یک «هشدار» است. این وضعیت نشان میدهد که مدل فعلی هماهنگی، کارآمد نیست. راهکار، نه در اجبار باشگاهها به آزادسازی بازیکنان خارج از تقویم، بلکه در اصلاح ساختاری برنامه لیگ است. اگر قرار است تیم امید موفقی داشته باشیم، تقویم فصل باید به گونهای تدوین شود که اردوهای تیم ملی، نه رقیب لیگ، بلکه مکمل آن باشند.
تا آن زمان، تماشای تمرینات خلوت و نیمهتعطیل تیم امید، تنها بازتابی از عدم درک مشترک از منافع ملی و باشگاهی است که دود آن بیش از همه به چشم فوتبال پایه ایران میرود.
