ورزش و اندیشه- امیر قلعه نویی فهرستی ۱۸ نفره از افراد شاغل در لیگ برتر به اردوی تیم ملی فوتبال فراخواند تا آنها برای برگزاری دو دیدار دوستانه در فیفادی مهرماه آماده شوند.
در میان نفرات دعوتی، تنها یک اسم جدید مشاهده شده و آن هم میلاد سورگی هافبک جوان شمسآذر قزوین است، بازیکنی که بعد از عملکرد قابل قبول در تیم خود و ثبت سه گل، برای نخستین بار به جمع شاگردان قلعهنویی ملحق شده است.
اما نگاهی به سایر نفرات فراخوانده شده نشان می دهد که شاکله اصلی تیم ملی را همان نفرات قبلی تشکیل می دهد و خبری از جوانگرایی نیست، بلکه تنها باتوجه به غیبت چهره های سرشناسی مانند کنعانی، چشمی، علیپور و … بخت و اقبال به بازیکنان جوان رو کرده تا آنها جایی در لیست تیم ملی داشته باشند درصورتی که با دعوت از بازیکنانی مانند حاجی صفی، خلیل زاده و رضاییان هیچ نشانه ای از جوانگرایی دیده نمی شود.
حالا نکته اینجاست جوانگرایی وقتی معنا پیدا می کند که بازیکنانی با سن و سال بیشتر، جایی در لیست تیم ملی نداشته باشند وگرنه تنها با دعوت از عده معدودی از جوانان بدون فرصت دادن زیادی به آنها، تنها رفع تکلیف موضوع فرصت دادن به جوانان بوده و نمی توان نام آن را جوانگرایی گذاشت.
اگر قرار باشد کما فی سابق نفرات پا به سن گذاشته به لیست تیم ملی دعوت شده و در نبود آنها تنها به جوانان فرصت داده شود، پس بهتر است بابت جوانگرایی و فرصت به جوانان سر خودمان را شیره نمالیم. جوانگرایی واقعی یعنی جسارت فرصت دادن به بازیکنان جوانی که کمتر فرصت حضور در تیم ملی را پیدا کرده تا بتوان آینده تیم ایران را با جوانان بیمه کرد، نه اینکه فقط با اضافه کردن چندین بازیکن جوان تنها بخواهیم نقشی در جوانگرایی داشته باشیم.
به کرات تاکید کردیم اما کجاست گوش شنوا؟ تیم ملی برای موفقیت در جام ملتهای آسیا و رقابتهای بین المللی آتی، به پوست اندازی جدی نیاز دارد وگرنه جوانگرایی تنها روی کاغذ معنا ندارد و اگر قرار باشد تیم ملی بر پاشنه همان نفرات مسن بچرخد، دوباره به همان جای اول برگشته و دلخوش به اینکه فقط در آمارها جوانگرایی کرده ایم.
نویسنده:امیرحسین موسی رضا