حامد قاسمی/ ورزش و اندیشه- بازگشت نساجی مازندران به لیگ برتر فقط یک موفقیت ورزشی نیست؛ این صعود را میتوان نتیجه یک مدل مدیریتی دانست که در فوتبال ایران کمتر دیده میشود. مدلی که به جای هیاهو، بر ثبات تکیه دارد و به جای هزینههای نجومی، بر برنامهریزی و صبوری استوار است.
پس از سقوط نساجی به لیگ دسته اول، بسیاری تصور میکردند این تیم نیز مانند برخی باشگاههای ریشهدار، سالها در پیچوخم لیگ یک گرفتار خواهد شد. اما آنچه در یک فصل گذشته رخ داد، نشان داد رضا حدادیان و مجموعه مدیریتی باشگاه مسیر متفاوتی را انتخاب کردهاند.
در شرایطی که بسیاری از تیمهای مدعی صعود با تغییرات پیاپی مدیریتی و فنی، حاشیههای رسانهای و هزینههای سنگین به دنبال رسیدن به لیگ برتر بودند، نساجی آرام و بیسروصدا مسیر خود را طی کرد. باشگاهی که نه هر هفته درگیر بحران بود، نه هر ماه شاهد تغییرات گسترده و تصمیمات احساسی.
شاید مهمترین نقطه قوت مدیریت حدادیان در این فصل، حفظ آرامش در سختترین مقاطع بود. زمانی که نتایج مطابق انتظار پیش نمیرفت، باشگاه وارد فضای التهاب نشد و اجازه داد کادر فنی و بازیکنان در فضایی منطقی کار خود را دنبال کنند. نتیجه این رویکرد، شکلگیری تیمی منسجم و باانگیزه بود که توانست چهار هفته مانده به پایان فصل، صعود خود را قطعی کند.
نکته مهم دیگر، مدیریت منابع مالی باشگاه بود. نساجی برخلاف برخی رقبا که با بودجههای سنگین و قراردادهای پرهزینه وارد مسابقات شدند، تلاش کرد با هزینهای منطقی و متناسب با شرایط اقتصادی فوتبال ایران تیم خود را ببندد. همین مسئله باعث شد باشگاه در طول فصل با بحرانهای مالی و حاشیههای ناشی از آن مواجه نشود.
امروز که نساجی دوباره به لیگ برتر بازگشته، شاید زمان مناسبی باشد تا این موفقیت صرفاً به حساب نتایج داخل زمین نوشته نشود. پشت این صعود، مدیریتی قرار دارد که نشان داد هنوز هم میتوان بدون جنجال، بدون ولخرجیهای بیحساب و بدون گرفتار شدن در حاشیههای فرسایشی، به هدف رسید.
نساجی به لیگ برتر برگشت؛ اما مهمتر از صعود، شیوه رسیدن به این موفقیت بود. مسیری که اگر تداوم داشته باشد، میتواند این باشگاه ریشهدار را به یکی از نمونههای موفق مدیریت در فوتبال ایران تبدیل کند.