ورزش و اندیشه- شهرآورد پایتخت، این بار روایت متفاوتی را در ذهن هواداران ثبت کرد. دربی ۱۰۷، اگرچه با نتیجه تساوی به پایان رسید، اما فرسنگها با کلیشهی همیشگی «تساویهای سرد و بیروح» فاصله داشت. در دیداری که انتظار میرفت بار دیگر سایه ترس بر عملکرد دو تیم سنگینی کند، پرسپولیس و استقلال با رویکردی جسورانه، جانی تازه به این آوردگاه سنتی بخشیدند تا رضایت حداکثری مخاطبان و کارشناسان را به همراه داشته باشند.
شکستنِ تابوی تساوی
سالها بود که تقابل سرخابیها با برچسب «بازیهای محتاطانه» شناخته میشد؛ دیدارهایی که در آن بیش از آنکه اندیشههای تاکتیکی برای گلزنی جاری باشد، ترس از شکست و عقبنشینیهای محافظهکارانه بر جریان بازی حاکم بود. نتیجه چنین رویکردی، تساویهای بدون گل یا بازیهای فیزیکی و فاقد موقعیت بود که گلوی فوتبالدوستان را در ورزشگاه و پای گیرندهها میفشرد.
اما دربی ۱۰۷، خلاف جهت این جریانِ فرسایشی حرکت کرد. از همان دقایق ابتدایی، مشخص بود که کادر فنی دو تیم، اولویت را بر خلق موقعیت و فشار بر دروازه حریف گذاشتهاند. گویی «ترس از باخت»، جای خود را به «اشتیاق برای پیروزی» داده بود.
نبردِ باز؛ ضیافتی برای تماشاگران
آنچه در دربی ۱۰۷ بیش از هر چیز خودنمایی میکرد، عدم تمایل دو تیم به بازی بسته بود. استقلال و پرسپولیس نه تنها برای کنترل بازی، بلکه برای دیکته کردنِ برتری خود به میدان آمده بودند. تبادل حملات، جابهجاییهای سریع توپ در میانه میدان و خروج از بازیهای ایزوله، نشان داد که استراتژیستهای دو نیمکت، ریسکِ باز بازی کردن را به قیمت جذابیتِ مسابقه پذیرفتهاند.
این تغییر رویکرد باعث شد تا مخاطبان شاهد جریانی سیال باشند که در آن، خطوط دفاعی دو تیم نه با «تجمع در عقب زمین»، بلکه با «تمرکز بر نبردهای تکبهتک» مورد آزمون قرار گرفتند. تماشاگران پس از سالها، شاهد شهرآوردی بودند که در آن ضربآهنگ بازی تا لحظات پایانی افت نکرد.
رضایتِ عمومی از یک تساوی «با کیفیت»
در فرهنگِ هواداریِ فوتبال، تساوی معمولاً نتیجهای ناکامکننده تلقی میشود. اما بازخوردها پس از سوت پایان دربی ۱۰۷، متفاوت از همیشه بود. فوتبالدوستان و تحلیلگران این بار نتیجه را فدای کیفیتِ بازی کردند.
کارشناسان معتقدند که این «تساویِ با کیفیت»، گامی رو به جلو برای فوتبال باشگاهی ایران محسوب میشود. وقتی دو تیم بزرگ پایتخت برای تماشاگر بازی میکنند و از بازیهای «بدون موقعیت» فاصله میگیرند، سطح توقع عمومی بالا میرود و این همان چیزی است که فوتبال ایران بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد.
دربی ۱۰۷ ثابت کرد که میتوان در بزرگترین نبرد فصل، نترسید و فوتبالِ رو به جلو بازی کرد. تساوی در این دیدار، بیش از آنکه یک ناکامی تاکتیکی باشد، نمایشی از یک تغییر نگرش بود. حالا هواداران، دیگر به دنبالِ تساویهایِ بیحاصل نیستند؛ آنها تشنهی تماشایِ فوتبالی هستند که در آن، «ارزشِ بازی» نه در نتیجهی روی اسکوربورد، بلکه در تعداد موقعیتها و شور و هیجانِ جاری در مستطیل سبز تعریف میشود.
این دربی، چراغ راهی شد برای آینده؛ تا شاید شهرآورد تهران، بیش از پیش به جایگاه واقعیاش در فوتبال آسیا بازگردد.
نویسنده:سوده رحمانوند