ورزش و اندیشه- تیم ملی ایران که خود را برای حضوری موفق در جام جهانی آماده میکند، از اواخر اردیبهشتماه راهی ترکیه شد تا اردوی آمادهسازی خود را برگزار کند و در این کشور، دو دیدار تدارکاتی مقابل تیمهای گامبیا و مالی انجام داد تا از فضای دیدارهای درونتیمی خارج شود.
میتوان گفت تیم ملی با رویارویی مقابل این دو نماینده قاره سیاه، تا حدودی با شرایط تیمهای آفریقایی آشنا شده و این موضوع میتواند در مصاف با مصر در جام جهانی، کمک شایانی به شاگردان امیر قلعهنویی کند. با این حال، برگزاری این دو بازی تدارکاتی بینالمللی نه تنها باعث سکوت منتقدان نشد، بلکه هیزم جدیدی در آتش انتقادات آنها ریخت.
بسیاری از منتقدان بر این باورند در حالی که سایر تیمهای آسیایی حاضر در جام جهانی مقابل حریفان مطرح و صاحبنام جهان به میدان میروند، تیم ملی ایران با انجام بازهای درونتیمی و دو دیدار دوستانه برابر تیمهای نه چندان به نام آفریقایی، نتوانسته محک جدی و مناسبی بخورد و این بازیها نمیتواند معیار دقیقی برای ارزیابی تواناییهای ملیپوشان باشد.
البته این انتقادها تاحدودی قابل درک بوده و بدون شک رویارویی با تیمهای بزرگ فوتبال جهان میتوانست عیار واقعیتری از تیم ملی ارائه دهد، اما در شرایطی که فوتبال ایران طی ماههای اخیر با دشواریهای خاصی مواجه بوده، باید واقعبینانه به موضوع نگاه کرد.
ما در وضعیت فعلی، باید کلاهمان را بالا بیندازیم که تیم ملی توانسته دو دیدار تدارکاتی برونمرزی برگزار کند و از فضای یکنواخت تمرینات خارج شود. شاید اگر شرایط عادی بود، بهتر بود بازی با تیمهای قدرتمند در برنامه قرار میگرفت اما با توجه به شرایط ویژهای که در کشور حاکم بود، برگزاری چنین بازیهایی چندان ساده به نظر نمیرسید.
همچنین تعطیلی چهارماهه لیگ برتر و وقفه طولانی در مسابقات داخلی هم کار آمادهسازی را سختتر کرده بود بنابراین هرچند این دو بازی دوستانهای نمیتواند محک خوبی برای تیم ملی باشد، ولی حداقل باعث شد دست کادر فنی برای آمادهسازی تیم ملی در آستانه جام جهانی کاملاً خالی نماند و بازیکنان پیش از ورود به این تورنمنت بزرگ، در دیدارهای بین المللی شرکت کرده باشند.
