ورزش و اندیشه- جام جهانی فوتبال همواره علاوه بر دستاوردهایی که از نظر تیمی دارد، به لحاظ فردی نیز میتواند فرصتی برای درخشش بازیکنان و ارتقای جایگاه آنها بوده و زمینه حضور در تیمهای معتبرتر دنیای توپ گرد را فراهم کند.
ولی این موضوع برای تیم ملی ایران پس از این رقابتها صدق نمیکند چراکه بعد از جام جهانی تنها دو ملیپوش کشورمان از لیگ برتر، راهی آنسوی آبها شدند و جالب اینجاست رامین رضاییان که دو مرتبه به عنوان بهترین بازیکن تیم کشورمان در جام جهانی انتخاب شده بود، حتی مورد قبول تیم دسته دومی اسپانیایی قرار نگرفت تا دوباره مجبور به حضور در لیگ برتر شود.
چنین اتفاقی زمانی عجیبتر میشود که مهدی طارمی، کاپیتان تیم ملی و بازیکنی که راه لژیونر شدن را با حضور در قطر آغار کرد و مجموعاً هفت سال در لیگهای معتبر اروپایی فعالیت کرده بود، حالا با پیوستن به تیم الوصل امارات و فعالیت مجدد در کشورهای حوزه خلیج فارس، بازگشتی رو به عقب داشته و دوباره به سر خط رسیده است.
این موضوع تنها یک چیز را نشان میدهد اینکه حذف بدون شکست از جام جهانی شاید در ظاهر فقط جنبه مثبت داشت، اما در نگاهی کلی میبینیم که حتی بازیکنان ملیپوش نتوانستند در تیمهای نهچندان مطرح لیگ
های مطرح حضور پیدا کنند و آن بازیکنانی هم که لژیونر شدهاند، به باشگاههایی ملحق شدند که شاید ماندن در لیگ داخلی کشورمان، به مراتب بهتر از حضور در آن تیمها بود.
زمانی بود که بعد از جام جهانی بازیکنانی مانند علی دایی و مهدی پاشازاده به تیمهای بزرگی مثل بایرن مونیخ و بایرلورکوزن ملحق می شدند، اما حالا حتی بازیکنان خوب ایران در بزرگترین آوردگاه فوتبالی جهان در انتخاب تیم با چالشهای زیادی روبهرو هستند.
حالا آقایان باید جوابگو باشند که غیر از دریافت پاداشهای میلیاردی، جام جهانی چه دستاوردی برای فوتبال ایران داشت جز اینکه باعث رسیدن لژیونرها از عرش به فرش شد؟
لژیونر شدن یعنی بازیکنی که با درخشش خود توانسته به تیمهای بهتری راه پیدا کند، نه اینکه عضو باشگاههایی شود که هیچگونه اسم و رسمی در فوتبال جهان نداشته و فقط برای دهانپرکن بودن و حضور در لیست لژیونرهای فوتبال ایران به آن تیمها رفته باشد.
در پایان باید گفت وقتی میتوان از موفقیت به واسطه حضور در جام جهانی حرف زد که ثمره آن را نه تنها در آمار و ارقام، بلکه در آینده فوتبال و بازیکنانمان هم ببینیم. اگر ما دم از موقیت در جام جهانی می زنیم، پس باید یک گام رو به جلو برویم، نه اینکه به همان نقطه اول برگردیم.
نویسنده:امیرحسین موسی رضا