سوده رحمانوند//فوتبال ایران همواره آبستن حوادث، جنجالها و تصمیمات عجیبوغریب بوده است، اما در سالیان اخیر، کمتر چهرهای توانسته به اندازه «علیرضا بیرانوند» معادلات نقلوانتقالات را با رفتارهای پرنوسان و چرخشهای ناگهانی خود تحتالشعاع قرار دهد. دروازهبانی که در درون مستطیل سبز با مهار پنالتیها و واکنشهای نجاتبخشاش بارها تیتر یک رسانهها شده، در بیرون زمین نیز با تصمیمات پربحث و رفتارهای غیرقابل پیشبینی، به یکی از جنجالیترین کاراکترهای تاریخ فوتبال ایران بدل گشته است.
کارنامهای آکنده از چرخشهای مصلحتی
نگاهی به سالهای گذشته و مقاطع حساسی که بیرانوند در کوران نقلوانتقالات قرار داشته، الگوی مشخصی را نمایان میسازد؛ رفتارهایی که غالباً با ایجاد موجی از تنش، کریخوانی و حتی ابراز تمایل جدی برای تغییر رنگ پیراهن آغاز میشود، اما در نهایت با پشیمانیِ مصلحتی یا تغییر معادلات به سمت منافع شخصی، به نقطهای کاملاً متفاوت ختم میگردد.
او بارها در مقاطع مختلف دست به اقداماتی زده که فضای فوتبال را ملتهب کرده، اما بلافاصله پس از مواجهه با بنبستهای اجرایی یا از دست رفتن موقعیتهای ایدهآل، با چرخشی ۱۸۰ درجهای، فضا را به نفع خود مدیریت کرده و هزینههای تصمیماتش را به دوش هواداران و باشگاهها گذاشته است.
رویای استقلال ! چرا تراکتور دوباره انتخاب اول شد؟
در تازهترین پرده از این نمایشهای پرحاشیه، دروازهبان ملیپوش فوتبال ایران که زمزمههای جدی و تمایلش برای پیوستن به باشگاه استقلال به گوش میرسید، در روزهای اخیر بار دیگر تغییر موضع داد. بیرانوند که سودای حضور در جمع آبیپوشان پایتخت را در سر داشت، زمانی با واقعيات حاکم بر اردوگاه استقلال و شرایط ساختاری این تیم مواجه شد، مسیر خود را تغییر داد.
عامل کلیدی در این عقبنشینی ناگهانی و تغییر موضعِ دوباره، تحولات درونتیمی استقلال و بهویژه جذب دروازهبانی دیگر (همچون گزینههایی چون خلیفه) بود که نشان میداد جایگاه ثابت و بیرقیب او در ترکیب آبیپوشان تضمینشده نیست. با تنگ شدن عرصه و مشخص شدن این واقعیت که استقلال اولویتهای دیگری در خط دروازه دارد، بیرانوند ترجیح داد از لبه تیغِ انتقادات هواداران استقلال بگریزد و بار دیگر با چرخشی سریع، مسیر تبریز و باشگاه تراکتور را در پیش بگیرد تا با تمدید قراردادی سهساله، حاشیه امن خود را حفظ کند.
بازیکنی که بحران را به سرمایه تبدیل میکند
رفتارهای بیرانوند بار دیگر این حقیقت تلخ را عیان ساخت که در فوتبال حرفهای امروز ایران، وفاداری و ثباتِ تعهد جای خود را به عملگراییِ منفعتطلبانه داده است. او استادِ روزهای بحرانی است؛ بازیکنی که به پشتوانه مهارت فنی و جایگاه ملیاش، فضا را تا آستانه تنش کامل پیش میبرد، اما به محض احساس خطر و به خطر افتادن منافع شخصیاش، کشتیِ تصمیماتش را به سمتی میچرخاند که بیشترین سود و کمترین ریسک را برایش به همراه داشته باشد.
تمدید سهساله با تراکتور پس از موجسواری روی نام استقلال، گواهی دیگر بر این مدعاست که برای بیرانوند، پیراهنها و تکیهگاهها متغیرند، اما فرمولِ بقا و سود شخصی در فوتبال ایران ثابت باقی میماند.