ورزش و اندیشه- حدود دو هفته آینده زنگ آغاز بیست و ششمین دوره لیگ برتر به صدا در خواهد آمد، فصلی که تفاوت چشمگیری نسبت به ادوار گذشته این رقابتها دارد.
یکی از مهمترین تغییری که در این دوره از جام خلیج فارس مشاهده می شود، برگزاری این مسابقات برای نخستین بار با حضور ۱۸ تیم خواهد بود، اتفاقی که می تواند فوتبال باشگاهی ایران را با چالشهای زیادی همراه کند.
با این حال یکی از نکاتی که ممکن است حاشیه ساز شود، مهیا نبودن شرایط ورزشگاه آزادی در دیدارهای آغازین لیگ برتر است. این مکان که جزو استادیوم های مهم ورزشی ایران به شمار می رود، برای سومین سال متوالی است که همچنان در دست بازسازی قرار داشته و به آمادگی کامل برای میزبانی از مسابقات نرسیده است.
به طور حتم با افزایش تیمهای لیگ برتر، مسابقات فشرده تر برگزار خواهد شد به ویژه اینکه قرار است مابین مسابقات باشگاهی، تیم ملی ایران در جام ملتهای آسیا حضور پیدا کند بنابراین همانطور که نبود زیرساخت ها در جام جهانی گریبانگیر ما شد، به احتمال زیاد در جام ملتها نیز برای ما دردسرساز خواهد بود.
در نگاه اول شاید این موضوع را تنها بتوان یک جابهجایی ساده دانست، ولی عمیقتر که به ماجرا نگاه کنیم، متوجه مشکلات ناشی از آن خواهیم شد چون در صورت آماده نشدن آزادی، سرخابی ها بار دیگر برای برگزاری بازیهای خانگی خود، آلاخون والاخون از این ورزشگاه به آن ورزشگاه شده و علاوه بر هزینه هایی که روی دست این باشگاه ها می ماند، این دو تیم از حصور حداکثری هواداران خود نیز محروم خواهند شد.
البته صحبتهایی مبنی بر آمادگی این ورزشگاه برای میزبانی در اواخر شهریور ماه امسال به گوش رسیده است، ولی چشممان آب نمی خورد که این وعده عملی شود یا اگر هم تحقق پیدا کند، شاید آمادگی کاملی نداشته باشد.
به کرات از نیاز مبرم فوتبال ایران به زیرساختهای مناسب تاکید کردیم زیرا که حاصل نبود امکانات مناسب را بارها در فوتبال ملی و باشگاهی کشورمان مشاهده کرده ایم که حذف از جام جهانی و عدم موفقیت در رقابتهای آسیایی، تنها قطره ای از میان دریایی از معضلات فقدان زیرساخت و امکانات مناسب است.
نویسنده:امیرحسین موسی رضا
