ورزش و اندیشه- تیم ملی فوتبال ایران، بامداد امروز نخستین دیدار خود در چارچوب رقابتهای جام جهانی را مقابل نیوزلند برگزار کرد که این مسابقه با تساوی دو بر دو به پایان رسید تا شاگردان امیر قلعهنویی در گام نخست، تنها به کسب یک امتیاز بسنده کنند.
بسیاری از کارشناسان و حتی هواداران فوتبال در کشورمان، دیدار برابر نماینده اقیانوسیه را سادهترین مسابقه ایران در مرحله گروهی میدانستند و انتظار داشتند تیم ملی با سه امتیاز زمین را ترک کند. با این حال، اکثریت قریب به اتفاق همه کارشناسان پیش از آغاز مسابقه روی یک نکته اتفاق نظر داشتند و آن هم مهار کریس وود، خطرناکترین مهره در فاز هجومی نیوزلند بود.
پیش از این بازی، به کرات هشدار داده شد که نباید به این مهاجم فرصت بازیسازی و استفاده از تواناییهایش در نبردهای هوایی داده شود، اما به قول معروف کجاست گوش شنوا؟ در جریان بازی بارها مشاهده شد که کریس وود بدون فشار جدی، توپ را دریافت و کنترل میکرد و مدافعان ایران یا از او غفلت می شدند یا با تأخیر به او نزدیک میشدند که همین موضوع، فرصت کافی را برای طراحی حملات نیوزلند فراهم میکرد.
حاصل این بیتوجهی نیز دو پاس گل مستقیم از سوی این مهاجم باتجربه بود، اتفاقی که به طور دقیق همان هشداری بود که پیش از انجام این دیدار، بارها درباره آن صحبت شده بود.
شاید در نگاه اول، این موضوع فطی یک اتفاق بود و تمام شد ولی به هیچ وجه ماجرا اینطور نیست. این داستان نشان دهنده ضعف خط دفاعی در مهار مهره های کلیدی حریفان و غفلت از نقاط قوت آنها است که می تواند در دو بازی آينده تیم ملی نیز ما را دچار مشکل کند.
در تیم بلژیک بازیکنی مانند لوکاکو و دوکو و در مصر هم بازیکنانی مثل صلاح و مرموش به مراتب از کیفیت فنی بهتری نسبت به کریس وود برخوردار بوده و مهار آنها دشوارتر خواهد بود. اگر قرار بر عدم توجه به هشدارها باشد، در دو بازی آینده ممکن است حتی همین یک امتیاز هم نصیبمان نشود.
درپایان باید بگوییم باوجود اینکه درصورت برد در بازی اول مسیر صعود هموارتر می شد، اما برای ناامیدی زود است و تیم ملی هنوز فرصت جبران دارد، یه شرطی که برای بازیهای آینده خود از دیدار مقابل نیوزلند درس بگیرد.
