سوده رحمانوند//در حالی که نگاه هواداران فوتبال به عملکرد فنی تیم ملی و برنامه آتی برای حضور در جام ملتهای آسیا دوخته شده، ماجرای قرارداد امیر قلعهنویی با فدراسیون فوتبال، به سوژهای برای حواشی بیپایان بدل شده است. در روزهای اخیر، اخباری مبنی بر «امضای سفید» قرارداد از سوی سرمربی و در مقابل، ادعای درخواست حقوق ماهانه ۱۵ میلیارد تومانی، فضای رسانهای را دچار التهاب کرده است.
ابهام در ارقام؛ واقعیت یا فضاسازی رسانهای؟
گزارشهای ضدونقیضی از درون فدراسیون فوتبال به گوش میرسد. از یکسو، برخی منابع از امضای قرارداد سفید توسط امیر قلعهنویی خبر میدهند که نشاندهنده حسن نیت سرمربی برای هدایت تیم ملی بوده است؛ و از سوی دیگر، شایعاتی مبنی بر درخواستهای مالی کلان مطرح میشود که هنوز هیچکدام از سوی هیئترئیسه فدراسیون فوتبال به طور رسمی تأیید یا تکذیب نشده است.
این تضاد در روایتها، بار دیگر نشاندهنده خلأ اطلاعرسانی شفاف در نهادِ متولی فوتبال است که اجازه میدهد گمانهزنیها جای واقعیت را بگیرند.
حقِ افکار عمومی؛ شفافیت یا حاشیهسازی؟
پرسش اینجاست: چرا مسائل مالی به جای مسائل فنی، به اولویت اول رسانهها تبدیل شده است؟ اگرچه شفافیت درباره قرارداد سرمربی تیم ملی حق مسلم افکار عمومی است و فدراسیون فوتبال میتواند با انتشار رسمی جزئیات قرارداد، به تمامی این شایعات پایان دهد، اما تداوم این وضعیت نشان میدهد که بحث قرارداد عملاً به جایگزینی برای پرسشهای اصلی تبدیل شده است.
فراموش نباید کرد که چانهزنی بر سر شروط مالی، حق طبیعی هر مربی در سطح ملی است و نباید به عنوان یک «گناه حرف حالی که نگاه هواداران فوتبال به عملکرد فنی تیم ملی و برنامه آتی برای حضور در جام ملتهای آسیا دوخته شده، ماجرای قرارداد امیر قلعهنویی با فدراسیون فوتبال، به سوژهای برای حواشی بیپایان بدل شده است. در روزهای اخیر، اخباری مبنی بر «امضای سفید» قرارداد از سوی سرمربی و در مقابل، ادعای درخواست حقوق ماهانه ۱۵ میلیارد تومانی، فضای رسانهای را دچار التهاب کرده است.
ابهام در ارقام؛ واقعیت یا فضاسازی رسانهای؟
گزارشهای ضدونقیضی از درون فدراسیون فوتبال به گوش میرسد. از یکسو، برخی منابع از امضای قرارداد سفید توسط امیر قلعهنویی خبر میدهند که نشاندهنده حسن نیت سرمربی برای هدایت تیم ملی بوده است؛ و از سوی دیگر، شایعاتی مبنی بر درخواستهای مالی کلان مطرح میشود که هنوز هیچکدام از سوی هیئترئیسه فدراسیون فوتبال به طور رسمی تأیید یا تکذیب نشده است.
این تضاد در روایتها، بار دیگر نشاندهنده خلأ اطلاعرسانی شفاف در نهادِ متولی فوتبال است که اجازه میدهد گمانهزنیها جای واقعیت را بگیرند.
حقِ افکار عمومی؛ شفافیت یا حاشیهسازی؟
پرسش اینجاست: چرا مسائل مالی به جای مسائل فنی، به اولویت اول رسانهها تبدیل شده است؟ اگرچه شفافیت درباره قرارداد سرمربی تیم ملی حق مسلم افکار عمومی است و فدراسیون فوتبال میتواند با انتشار رسمی جزئیات قرارداد، به تمامی این شایعات پایان دهد، اما تداوم این وضعیت نشان میدهد که بحث قرارداد عملاً به جایگزینی برای پرسشهای اصلی تبدیل شده است.
فراموش نباید کرد که چانهزنی بر سر شروط مالی، حق طبیعی هر مربی در سطح ملی است و نباید به عنوان یک «گناه حرفهای» به آن نگریست. آنچه اکنون بیش از رقم قرارداد اهمیت دارد، «کیفیت همکاری» و «چشمانداز فنی» است که طرفین برای آینده تیم ملی ترسیم کردهاند.